Bardzo często jestem pytana o to, czy zawsze chciałam zostać pisarką. Szczerze mówiąc – nie wiem. Z pewnością po głowie kołatał mi się mglisty plan, pośród innych mniej lub bardziej realnych, że być może kiedyś, na emeryturze, kiedy będę miała więcej czasu… Tymczasem los i zbieg wielu różnych okoliczności ku mojemu zaskoczeniu zdecydował za mnie, że będę pisać powieści już teraz, w dodatku zupełnie inne, niż mi się na początku wydawało. A losowi raczej ciężko jest się przeciwstawić, dlatego lepiej jest mu się poddać, iść dokąd zaprowadzi. Myślę, że właśnie po to powstało „Stop Szuflandii” - żeby popchnąć do działania tych, którzy wciąż opierają się temu losowi i przez to być może niepotrzebnie odwlekają coś, co i tak nieuniknione. Nie ma na świecie nic gorszego, niż tkwienie w miejscu, dlatego lepiej jest podjąć ryzyko i zrobić krok na przód. Nawet jeśli się nie wie, czy to był właściwy krok - bo zawsze przecież można zrobić „krok w bok”, albo zawrócić i zacząć wszystko od początku, lepiej iść lub przyjąć też czyjąś pomoc. Dlatego ciszę się, że być może będę mogła komuś pomóc nie tylko przez wskazanie właściwej drogi (twórczej), ale przede wszystkim w podjęciu decyzji, by zebrać się na odwagę, otworzyć wreszcie szufladę i uwolnić z niej to, co powinno ujrzeć światło dzienne, żeby zdarzył się kolejny krok.
